
UNESCO to agenda Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) do spraw oświaty nauki i kultury, którego zadaniem jest m.in. ochrona dziedzictwa ludzkości. Krajowa lista niematerialnego dziedzictwa kulturowego, tworzona jest przez Narodowy Instytut Dziedzictwa od 2013 roku. Decyzję o wpisie podejmuje Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego na wniosek grup, wspólnot i organizacji pozarządowych. Obecnie lista liczy 127 wpisów, z których dwa związane są z wiedzą i tradycją dotyczącą zdrowia – bartnictwo, zielarstwo i ziołolecznictwo na Śląsku Opolskim.
Bartnictwo
Bartnictwo zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego dziesięć lat temu. Polega na przygotowywaniu w żywych drzewach (sosnach, dębach, lipach lub świerkach) na wysokości powyżej 4,5 metra dziupli (barci) jako miejsca bytowania pszczoły miodnej. Możliwe jest również wykonanie barci w kłodzie pozyskanej ze ściętego drzewa i umocowanie jej na rosnącym drzewie na wysokości co najmniej 4 metrów. Celem zwabienia do barci pszczół umieszcza się tam nalewki na bazie propolisu, zioła i fragmenty plastrów. Bartnik do barci zagląda kilka razy w ciągu sezonu, aby na początku września, tradycyjny po święcie Narodzin Marii Panny (8 września), pobrać niedużą ilość miodu, aby nie narazić roju na śmierć głodową. Bartnictwo to sposób na życie w zgodzie z przyrodą oraz na zachowanie endemicznej pszczoły środkowoeuropejskiej linii augustowskiej, będącej dominującą rasą pszczół na obszarze Puszczy Augustowskiej.
Zielarstwo i ziołolecznictwo na Śląsku Opolskim
Wpis na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego pochodzi sprzed trzech lat. Zarówno łąki jak i lasy na ziemi opolskiej są bogatą skarbnicą ziół zbieranych przez zielarki praktycznie przez cały rok. Wiedza z zakresu zielarstwa i ziołolecznictwa przekazywana jest z pokolenia na pokolenie. Propaguje kontakt ludzi z przyrodą oraz zdrowy i ekologiczny styl życia. Zioła zbiera się razem, co integruje wspólnotę lokalną.




